fbpx

Blog

Aloft Hotel

Photo courtesy: Aloft Hotel Kathmandu

Nepalese Gastronomy Chefs Competition 2021 – INCS & GNCF Culinary Award 2021 

Nepalese Gastronomy Chefs Competition 2021 - INCS and GNCF Culinary Award 2021 was held at Aloft Hotel, Chhaya Center on 22nd March 2021. The event which was organized by Aloft Kathmandu and Century Spices and Snacks, was held to promote Nepali cuisine and encourage Nepali Chefs for experimenting and innovating Nepali foods and flavors. Master Chef Santosh Shah, first Runner-up of BBC MasterChef Professional 2020 and Mr. Vikram Singh, General Manager of  Aloft Kathmandu Hotel were the judges of the event. 

Only shortlisted candidates who made through the selection stage took part in the competition. All the participants were mentored by Chef Pashupati Poudel (Expert in Nepali Food) – HOD of IHM and Chef Khim Bahadur (Expert in Plating). The participants had to prepare one main course and dessert within 90 minutes. Chef Juhi Lochan, Chef Bindu Shrestha and Chef Krishna Khadka stood first, second and third respectively. The winners were awarded with certificates and cash prizes (Rs 50,000, 30,000 and 20,000 for first, second and third position holders respectively). 

During the event, MasterChef Shah was also felicitated by Global Nepalese Chefs Federation. The program also included social program, gourmet specialists rivalry, and Hi-Tea jointly coordinated by International Nepalese Chefs Society and Global Nepalese Chefs Federation.

 

 “Local Market” event was organized on 6th March at Chhaya Center courtyard by Hatti Hatti Nepal in collaboration with Aloft Hotel. Hatti Hatti Nepal, a non-profit organization, is working for empowering women from marginalized communities in Nepal through education and practical training. The event was organized to mark International Women’s Day 2021 with a view to promote local Nepali products made by of women entrepreneurs including  independent female artists, designers, and small business owners especially from marginalized communities.

 

The event showcased about 50 stalls of Nepali made products, live music, art event, kids play area, face painting, dance performance and many more. The theme for the event was #choosetochallenge with the message “empower for change”. Former Miss Nepal Ms. Shrinkhala Khatiwada graced the event as the Chief Guest. Aloft, the Marriott International brand, also the supporter of the event donated sewing machine to Hatti Hatti Nepal and confirmed their solidarity to work for women empowerment. President of Hatti Hatti, Ms.Priya Sigdel, also Miss Earth 2018 and Mr. Vikram Singh, the General Manager of Aloft, gave opening and closing remarks respectively during the event. More than 500 visitors attended the event. 

 

 

कोरोनाभाइरसका कारण विश्वव्यापी रुपमा सन्त्रास फैलिरहेको छ । यस रोगको संक्रमणले धेरै क्षेत्रमा प्रभाव पारेको छ, तर सबैभन्दा प्रभावित पर्यटन क्षेत्र देखिएको छ ।  

कोरोना संक्रमणले मानिसको स्वास्थ्यसँगै व्यवसायमा प्रभाव देखाउन थालेको छ । निकै अप्ठ्यारो परिस्थिति सिर्जना हुनसक्छ । यसबाट बच्न हामी कति तयार छौं भन्ने विषय महत्वपूर्ण हो । संसारमा कठिन परिस्थिति उत्पन्न भएका समयमा कसरी बच्ने भन्ने सम्बन्धमा सिद्धान्तहरु बनेका छन् । नेपाल सरकारले यसतर्फ खासै ध्यान दिएको जस्तो अहलेसम्म देखिएन ।

पुराना अभ्यास                                                                                                                                                                                                                       

नेपालसँग सन् २००१ र २०१५ मा आएको कठिन परिस्थितिलाई सजिलै पार गरेको अनुभव छ । २००१ मा अमेरिकाको ट्वीनटावरमा भएको आक्रमण र २०१५ को महाभूकम्पपछि नेपालको पर्यटन अहिलेको भन्दा निकै कमजोर अवस्थामा पुगेको थियो ।

२०१५ मा भूकम्पबाट थिलथिलो भएको व्यवसायलाई उकास्न हामीले त्यसबेला अन्तर्राष्ट्रिय विज्ञ बोलाएका थियौं । संयोगवशः म दुबै पटक पर्यटनको नेतृत्वदायी भूमिकामा थिँए । २००१ मा ट्रेकिङ एजेन्सीज एशोसिएसन अफ नेपाल (टान)को अध्यक्ष र २०१५ मा प्यासिफिक एसिया ट्राभल एशोसिएसन (पाटा) नेपाल च्याप्टरको अध्यक्ष रहँदा हामीले सबै सरोकारवालासँगको समन्वयमा ‘रिकभरी प्लान’ ल्याएका थियौं । भूकम्पपछि एक साताभित्रै अन्तर्राष्ट्रिय विज्ञलाई नेपाल ल्याउन सकेका थियौं । नेपाली विज्ञलाई पनि राखेर टूरिजम रिकभरी कमिटी बनाएका थियौं ।

त्यसले तीव्र गतिमा काम गर्‍ यो । मुलुकभित्र पर्यटन व्यवसायीसँग व्यापक छलफल गर्‍यौं । सञ्चारमाध्यमबाट पनि सहयोग भयो, त्यसले पर्यटनको उद्धारमा निकै सहयोग गरेको थियो । यसैको आधारमा हामीले सन् २०१७ मा आइपुग्दा भूकम्पबाट थलिएको पर्यटनलाई माथि उकास्न सफल भएका थियौं ।

‘रिकभरी प्लान’अनुसार २०१५ डिसेम्बरसम्म पर्यटक आगमनलाई स्थिर राख्ने, २०१६ डिसेम्बरबाट वृद्धिदर बढाउने, २०१७ भित्र पुरानै अवस्थामा फर्कने लक्ष्य थियो । त्यही अनुसार लक्ष्य भेटाएका थियौं ।

अहिले पर्यटनका दृष्टिकोणबाट उस्तै परिस्थिति सिर्जना हुन थालिसकेको छ । सबैमा सन्त्रासको अवस्था देखिन थालिसकेको छ । फरक यति छ, त्यतिबेला हामीलाई मात्र समस्या थियो, अहिले संसार त्रस्त छ । सबै मुलुकको प्राथमिकता आफू कसरी जोगिने भन्ने छ । र, नेपालले पनि कसरी जोगिने भनेर सुझबुझपूर्ण निर्णय गर्नु अत्यावश्यक भएको छ ।

कोरोनाले अब पर्यटन क्षेत्रलाई ठूलो क्षति पुर्‍याउने निश्चित छ । यसबेला दुई पक्षबाट सरकारले ध्यान दिनुपर्छ । एउटा, भएको पर्यटन उद्योगलाई कसरी डुब्न नदिने र स्थिर राख्ने भन्नेमा ध्यान दिनुपर्छ । पहिला ‘हामी बच्नुपर्‍यो’ भन्ने सिद्धान्तअनुसार पर्यटन क्षेत्रलाई तत्कालै आगामी ६ महिनाको स्पष्ट योजना आवश्यक छ ।

अर्को, परिस्थिति सामान्य भएपछि कसरी आक्रामक बजार विस्तारमा गएर गुमेको व्यवसाय फर्काउने भन्ने हो ।

व्यापार खस्किएपछि उद्योग नडुबोस् भन्ने सम्बन्धमा सरकारले व्यवसायीसँग छलफल र समन्वय गर्न ढिला गर्नुहुँदैन । २००१ मा ट्विनटावरमा आक्रमणपछिको आतंकले पर्यटक आगमन बन्द हुँदा हरेक मुलुकले आफ्नो व्यवसायलाई ‘रिलिफ प्याकेज’ उपलब्ध गराएका थिए । नेपालमा तत्कालीन प्रधानमन्त्री शेरबहादुर देउवाले क्याविनेट मन्त्रीकै संयोजकत्वमा टोली गठन गरी पर्यटन व्यवसायलाई ‘रिलिफ प्याकेज’ घोषणा गराउनु भएको थियो ।

उद्योग जोगाउने विषय महत्वपूर्ण हुन्छ । यो रिलिफ प्याकेज के के हुनेछ भन्ने चाँही सरकार र निजी क्षेत्र बसेरै टुंगो लगाउन सकिन्छ ।

पर्यटन क्षेत्रले राज्य खोज्दैछ

अहिले धेरैजसो उद्योग बैंकको ऋणमा आधारित छन् । विजनेस नभएसम्म व्यवसायीले बैंकको ऋण तिर्न सक्दैनन् । त्यसकारण केही समय ऋण व्यवस्थापन कसरी गर्ने भन्ने सम्बन्धमा प्याकेज घोषणा हुनसक्छ । अर्कोतर्फ हिजोदेखि व्यवसायीले मागेको तर, नपाएका केही विषेश घोषणा हुन सक्छन् । त्यसमा सहकार्य गरी राहत प्याकेज ल्याउन ढिला गर्नु हुँदैन ।

भ्रमण वर्ष २०२० को माहौलमा पर्यटक आगमन बढ्दो क्रममा रहेका कारण सबैजसो व्यवसायीले लगानी थपेका छन् । आतिथ्य सेवाका उत्पादन बढेका छन् । व्यवसायीले क्षमता विस्तार गरेका छन् । नयाँ कम्पनी स्थापना गर्दै बढ्दो व्यवसायबाट लाभ लिन सक्ने अपेक्षा हामीले गरेका थियौं । जहाज, हेलिकप्टरको बढ्दो संख्या पनि यसकै उपज हो । यस्तो बेला अपेक्षित पाहुना आउन सकेनन् भने पर्यटन व्यवसाय डुब्छ । पर्यटन क्षेत्रले अहिले राज्यको साथ खोज्दैछ ।

हामी पनि आफ्ना तर्फबाट गर्न सकिने कामहरु गर्छौं । उद्योगभित्र पनि अब सहमतिमा ‘सप्लाई’ घटाउन सकिन्छ । एयरलाइन्सले विमान संख्या घटाउन सक्छ । होटेलहरुले आधा कोठा तत्कालका लागि बन्द गर्न सक्छन् । सहमति भयो भने कर्मचारीहरुलाई बेतलवी बिदामा घर पठाउन सकिन्छ ।आपतकालमा नेगोसियसनमै तलब पनि घटाउन सकिन्छ । यस्ता धेरै उपाय लगाउन सकिन्छ । सकभर खर्च कम गर्ने उपायतर्फ व्यवसायीसमेत जुट्नुपर्छ । सरकारले त्यसमा सघाउनुपर्छ । मूख्य कुरा पहिलो ६ महिना त हामी बाँच्नुपर्छ ।

हिजो हामीले एयरलाइन्स एशोसियसनसँग पनि कुरा गर्‍यौं । लगभग ५० प्रतिशत उडान रद्ध भइसकेका छन् । चीनको मार्केट त शुन्यमै गयो । अहिले जुन रुपमा कोरोनोको संक्रमण दर बढ्दै छ, त्यही अवस्था रह्यो भने हाम्रो पर्यटन साफ नै हुन्छ । त्यसपछि अनिकालमा कन्दमुल खाएर बस्नुपर्ने जस्तो अवस्था आउँछ । त्यसैले पर्यटन उद्योग बचाउन सरकारले सहयोग गर्नुपर्छ ।

यत्रायत्रा होटलहरु बनेका छन् । स्टार होटलहरुले करोडौं रुपैयाँको किस्ता तिर्नुपर्छ । अब ६ महिनासम्म किस्ताबापतको ईएमआई होल्ड हुने गरी नीति ल्याउनुपर्‍यो । १० वर्षको ऋण १५ वर्षलाई ‘रि–सेड्युल’ गर्दा समस्या समाधान हुन्छ । त्यो गर्न सरकार चुक्यो भने दुर्घटना हुन्छ, व्यवसायीहरु सडकमा पुग्छन् । पर्यटकका भरमा स–सानो व्यवसाय चलाइरहेकाहरुले सटर बन्द गर्नुपर्छ ।

हुन त विदेशमा प्रवर्द्धनात्मक कार्यक्रम स्थगित गरेको सरकारले आन्तरिक पर्यटन प्रवर्द्धनको कुरा उठेको छ । तर अहिले त मुलुकभित्र त्रासको अवस्था छ । यस्तो अवस्थामा को मान्छे परिवार लिएर घुम्न निस्किन्छ ? रेष्टुरेन्टमा खाना खान जान समेत डराउने अवस्था छ । गाउँघरमा हुने कुलपूजामा समेत जाने कि नजाने भन्ने भएको छ । यस्तो अवस्थामा आन्तरिक पर्यटन प्रर्वद्धन गर्न गाह्रो हुन्छ ।

संकटबाट बच्ने उपाय बेलैमा खोजियो भने उत्तम हुन्छ । संकट सँधैभरी रहँदैन । कठिन परिस्थिति क्रमशः हट्दै गएपछि प्रगति गर्न सकिन्छ । त्यसका लागि आजै तयार रहनु पर्छ ।

पर्यटनमा संसारका हरेक मुलुकले प्रतिस्पर्धा गरिरहेका हुन्छन् । केही मानिस सामाजिक संजालमा नकारात्मक धारणा राखेर बसिरहेका भेटिन्छ । तर, आशा गर्न छाड्नु हुँदैन । हरेक संकट एक नयाँ अवसरसहित आएको हुन्छ । त्यसको पहिचान मूख्य विषय हो ।

भोलिको तयारी थालौं

भोलि पर्यटक बढाउने तयारी आजै थालौं । सरकारी स्तरबाट ‘रिकभरी कमिटी’ गठन होस् । त्यसले व्यापक तयारीसहित काम होस् । ६ महिनाभित्र नेपालका सम्भावनाको पहिचान गरी त्यसका माध्यमबाट के गर्न सकिन्छ भन्नेमा सरकारलाई सुझाव देओस् । त्यहीअनुसार आक्रामक बजारीकरण र ‘प्रोडक्ट’ विकास गरौं । कतिपय ‘प्रोडक्ट’ हामीसँग भएर पनि चलाउन सकेका छैनौं ।

अन्तर्राष्ट्रिय समाचार बन्नसक्ने उत्पादन र घोषणा ल्याउनेतर्फ लागौं । जस्तो, सगरमाथा बाहेक बाँकी हिमाल बिना रोयल्टी आरोहणको घोषणा गर्न सकिन्छ । सरकारका लागि दुई/चार करोड ठूलो कुरा होइन, घोषणाबाट हुने समाचार र सन्देश ठूलो कुरा हो । यस्ता घोषणाले अन्तर्राष्ट्रिय संचारमाध्यममा ठूलो अर्थ राख्छ । पर्यटक र व्यवसायीलाई अप्ठ्यारो परेका क्षेत्र र विषय खुला भएको घोषणा गर्न सकिन्छ ।

नेपालको ओलाङ्चुङगोला, तोक्पेगोला, हटिया, मनाङको नर र फू २००१ मा मात्रै पर्यटकका लागि खोलिएको हो । त्यतिबेला अमेरिकाको ट्विनटावरमा आक्रमण भएपछि विश्वभर नै आतंकवादले पर्यटन सुस्ताएको थियो । सरकारले त्यतिबेला व्यवसायीको अनुरोधमा ती क्षेत्रहरु खुला गरेर सुस्ताएको पर्यटन क्षेत्रलाई राहत दियो । हिजो गरेको अभ्यास भुलेर अघि बढ्न सकिँदैन ।अन्तर्राष्ट्रिय समाचार बन्ने खालका प्रभावकारी निर्णयहरु सरकारले गर्‍यो भने हाम्रो पर्यटन क्षेत्र पुनःउत्थानका लागि बरदान बन्न सक्छ । हामीले अन्तर्राष्ट्रिय बजार हेरेर भ्रमण वर्षको भन्दा बढी तयारी गरेर यो संकटलाई अवसरका रुपमा बदल्ने गरी काम गर्नुपर्छ । भ्रमण वर्षको समिति अहिले ‘होल्ड’ भएपनि पर्यटन उत्थान कमिटी बनाउनुपर्छ ।

पूर्वतयारी देखाएरै मन जितौं

अहिले चीनमा नयाँ संक्रमित भेटिने दर एक सयको हाराहारीमा छ । २५ सयबाट एक सयमा झार्न चीनले के–के गर्‍यो ? बरु कोरिया, जापान, इटाली र इरानमा संक्रमितको संख्या ह्वात्तै बढिरहेको छ । भोलि नेपालमा १० जनामा कोरोना देखियो भने के हुन्छ ? आज हरेक नेपालीले गरिरहेको प्रश्न यही हो । जनतालाई आश्वस्त पार्ने दायित्व सरकारकै हो । त्यसको लागि गफ हैन, तयारी गरेर देखाउने हो ।

चीनबाट १७५ जना बिरामी ल्याएर क्वारेन्टाइनमा राख्न हामीले यत्रो रोइलो गर्नुपर्‍यो । भोलि ५०० बिरामी भए के गर्ने ? कामना गरौं– त्यस्तो दिन नआओस्, तर आयो भने त्यो संकटसंग जुध्न हामीसँग यस्तो तयारी छ भनेर आश्वस्त पार्नुपर्छ । त्यो भयो भने विश्व समुदायमा पनि नेपालले चालेका कदमहरुको प्रशंसा हुन सक्छ । त्यसैको आधारमा भोलि कोरोनाको डर हटेपछि पर्यटकमा नेपाल आउने आत्मविश्वास भरिन्छ । त्यसले पर्यटन क्षेत्रमा ‘रिकभरी’ गर्न सहज हुन्छ ।

हामीले केही सैनिक ब्यारेक खाली गर्नुपर्‍यो, ठूला कम्पाउन्ड भएका केहि विद्यालय खाली गर्नुपर्‍यो, पाँच हजार बिरामीलाई उपचार गर्नसक्ने क्षमता बनायौं भन्ने सन्देश दिनुपर्‍यो । सैनिक हस्पिटल खाली गरौं, त्यहाँका बिरामीलाई केहि समय अरु सरकारी अस्पतालमा सारौं । निजी अस्पतालहरुलाई परिचालन गरौं । हरेक प्रदेशमा सम्भाब्य भवनहरु खाली गराएर तयारी थालौं । हेलिकप्टरहरु तयार अवस्थामा राखौं । जुम्लामा संक्रमित देखिए तुरुन्तै उद्धार गरेर ल्याउन सक्छौं भन्ने सन्देश दिऔं ।

सैनिक र प्रहरीलाई कोरोनाका बिरामी सम्हाल्ने तामिल दिऔ । अरु इच्छुक युवालाई पनि बोलाएर स्वयमसेवक तालिम दिएर तयार राखौं । यस्तो तयारीका कुरा अन्तर्राष्ट्रिय क्षेत्रमा पुग्दा नेपालको प्रकोप नियन्त्रणको तत्परताको प्रशंसा हुन्छ । त्यसले अन्ततः भोलि नेपाल आउन पर्यटकलाई प्रोत्साहित गर्छ । मलाई केही गरी समस्या पर्‍यो भने नेपालको सरकार समयमै उद्धार र उपचार गर्न सक्षम छ भन्ने हुनुपर्‍यो ।

तर आज हामीसँग सय जना संक्रमित भेटिए भने के गर्ने भन्ने योजनासम्म छैन । कोरोना भनेको एक–एक जना गरेर फैलिने होइन रहेछ भन्ने त देखिसकियो । एकबाट १० र १० बाट सय जनामा संक्रमण भइरहेको तथ्यले नै देखाएको छ । त्यसैले विश्व स्वास्थ्य संगठनले नेपाललाई संकटको अवस्था आउने सक्ने देशको सूचीमा किन राख्यो भनेर पनि विश्लेषण गरौं ।

हामी भाग्यमानी छौं, अहिलेसम्म कोरोनाले पिरोलको छैन ।

यो अवस्थामा तयारीहरु पनि सबल देखियो भने पर्यटकका लागि नेपाल भरपर्दो देश बन्छ र हाम्रो पर्यटन उद्योगले राहत पाउँछ । गज्जबको पूर्वतयारीको क्रियाकलापले हामीलाई भविष्यमा मार्केटिङ गर्न मात्रै हैन, लक्षित संख्यामा पर्यटक भित्र्याउन पनि सजिलो हुन्छ । बलियो पूर्वतयारी देखाएर विश्वको मन जितौं, यसैमा चुकेर ढल्यौं भने फेरि उठ्न सजिलो हुने छैन ।

(अनलाइनखबरकर्मी रवीन्द्र घिमिरे र अच्युत पुरीसँगको कुराकानीमा आधारित) 

 

COVID-19 Safety Measures in Aloft

COVID-19 is no more a new thing now. It has already been a year since the virus affected the world. Many countries have already started their inoculation campaigns. It is hoped that the campaigns will help decrease the infected cases considerably in near future. So, things are being more hopeful. Travelling community has also started being more optimistic about travelling. And hotels are preparing more than ever to make their visitors confident about their health and safety measures. In this regard, Aloft, a Marriott brand, located at Chhaya Center, has also followed a next level precaution measure exceeding the visitors’ expectations to maintain their stringent health and safety standards.

 

As the safety of the guests is the hotel’s top most priority, Aloft makes sure that their health and safety procedures will make everyone feel welcomed with complete peace of mind. They have implemented a multi-pronged approach to meet the health and safety requirements of their avowed "Commitment to Clean" standards. They have specially focused on the specific key areas like enhanced cleaning protocols and housekeeping service, property and amenities, food and beverage offerings, social distancing measures and contactless experience. All in all, the hotel ensures utmost safety from the moment the guests enter till they check out. For detailed information on Aloft’s health and safety measures, please go to https://whattoexpect.marriott.com/ktmal or can go through https://www.facebook.com/aloftkathmandu/ for safety video.

 

 

Chhaya Center is a legal establishment recognised by the law of Nepal Government. Despite this fact, some attempts have been made by some vested groups to question its legality. If you want to know the truth, here is the real story behind Chhaya Center.

Previous Next

Ms. Nepal Curvy 2019 organized by Fariya was held on 29th August at Chhaya Center Thamel. The beauty pageant with the theme “Beauty and Beyond” was the first of its kind to be organized in Nepal. The program which was dedicated to plus size women was organized with a message to love and accept oneself.  Sonal Sharma, Anuradha Dhungana, Sewika Bomjan Shahi, Mala Kumari Sunar and Rakshya Pradhan were crowned Ms. Nepal Universe, Ms. Nepal World, Ms. Nepal Earth, Ms. Nepal International and Ms. Nepal Supernational respectively beating 30 other contestants.

Ms.  Kamala Shrestha, a senior beautician and a 3 year old social media sensation Shailyn Shrestha chaired as the Chief Guest and the Special Guest of the event respectively. The judge panel included Miss Universe Nepal Manita Devkota, Transgender Activist, Model and Actor Bhumika Shrestha and Actor Keki Adhikari. The pageant started with the contestants’ Introduction Round followed by different stages of selection rounds making way to Top 5 Title round. The event also showcased different entertaining performances by the contestants and popular artists. Fashion Walk with show stopper and Special Guest Shailyn Shrestha was one of the major attractions of the event.

The pageant concluded with the announcement of the title winners and crowning by the judges. Beside the top 5 titles, the contestants were awarded with other various titles including Ms. Congeniality, Ms. Best Personality, Ms. Best Hair, Ms. Entertainment, Ms. Goodness Ambassador, Ms. Nepal Vivacious etc. The event ended with a dinner program at Aloft, a 5 star hotel situated in the premises of Chhaya Center. According to the organizer, the event was not just organized to encourage women to overcome the body image insecurities but also to raise fund for bringing together 30 women from different communities of Nepal and move ahead with confidence to work for the communities in all the 7 provinces.

 

Previous Next

The India-Nepal Folk Crafts Festival 2019 was held from March 30 to April 03 at Chhaya Center, Thamel. This five days’ event was aimed at promoting crafts based bilateral relations to uplift cultural exchange between India and Nepal. The exhibition, which was organized by South Asia Foundation (SAF) and South Asia Foundation-Nepal (SAF-Nepal) in collaboration with Ministry of Textiles, Government of India and Office of Development Commissioner (Handicrafts), Government of India; was supported by Council of Handicrafts Development Corporations, India, Embassy of India - Kathmandu, Embassy of Nepal - New Delhi, B P Koirala India-Nepal Foundation, Honda and Nepal SBI Bank Limited.

The Festival had altogether 66 stalls comprising of 20 stalls from artisans of Nepal and 46 stalls from India including 25 Scheduled Caste Artisans, one of the most disadvantaged communities of India. The stalls showcased themes like applique work, hand printed textiles, embroidery and crocheted goods, leather wares, patch work and handloom textiles, zari works, metal wares, hand block printing, chicken work textiles, jewelry, patta painting, Mithila painting, cane and bamboo crafts, Kullu textiles and crafts, and stone work art.

The event was inaugurated by Honorable Krishna Bahadur Mahara, Speaker of the House of Representatives in the presence of the Guest of Honor H.E. Sh. Manjeev Singh Puri, Hon'ble Ambassador of India to Nepal. Honorable MatrikaYadav, Minister of Industry, Commerce and Supply and Honorable Shakti Bahadur Basnet, Minister of Forest and Environment were among the other dignitaries present there. Inaugurating the event, Mahara said “People-to-people relations contribute to strengthen the bond between the two countries at all times.”

“Cross-cultural festival like this provides a wider platform to artisans to exchange ideas and promote trade collaboration between the two countries. The festival has given an opportunity for collaboration between Nepal and India for a larger cooperation in the field of arts and crafts,” said Rahul Barua, Secretary General of South Asia Foundation.

The event was also visited by Honorable Madhav Kumar Nepal, former Prime Minister of Nepal, respected leader Pradeep Giri and Ratnesh Kumar Jha, Additional Development Commissioner of Government of India on the 4th day of the event. Beside the exhibition of the crafts and artifacts, the event also hosted different cultural shows, food stalls, live demonstration by artisans, workshop and interactions sessions. Like the event’s past editions, this year’s event is also considered to have made an impressive history in creating a mutual platform for cultural exchange between the two neighboring countries. 

काठमाण्डौं । हिन्दू समाजमा एउटा उखान छ ‘‘बाँदरले आफ्नो घर पनि बनाउदैन र अरुलाई पनि बनाउन दिदैन ।’’ यस्तै उखानसंग मेल खाने गरी काठमाण्डौंको पर्यटकीय क्षेत्र ठमेलमा निर्माण भएको छायाँदेवी कम्प्लेक्स अर्थात् छायाँ सेन्टरलाई केही व्यक्तिहरूले  विवादमा पार्ने प्रयास भएको छ । हुन त काठमाण्डांैमा निर्माण हुने ठूला निजी लगानीका व्यवसायिक भवन, मल, सपिङ, कम्प्लेक्सलगायतका भौतिक संरचनाहरूमा विवाद झिकेर पैसा असुल्नेहरूको सक्रियता सबैलाई थाहा भएकै विषय हो । यस्ता माफिया गिरोहहरू मध्ये कसैले लगानीकर्ताहरूलाई सीधै निशुल्क हिस्सेदारी माग्ने, कसैले कोठा र सटर माग्ने त कसैले नगद रकम नै माग्ने गरेका खबरहरू बाहिर आउने गरेका छन ।

 
 यस्ता गिरोहहरूले सके धम्क्याएर रकम असुल्ने धम्क्याउन नसके झुठा र कपोकल्पित उजुरी हालेर सताउने गरेका घटनाहरू पनि बेला बेलामा सार्वजनिक हुने गरेका छन । यस्तै झुठा र कपोकल्पित आरोप लगाउदै एउटा गिरोहले ठमेलको छाँया कम्प्लेक्सका लगानीकर्ताहरूलाई सताउन थालेको खबर बाहिर आएको छ ।

 
‘कम्प्लेक्समा गएर विवाद गराउने केही गिरोह नै लागिपरेको बताउदै छाँया सेन्टरका प्रबन्धनिर्देशक महेश्वर श्रेष्ठ भन्छन् ‘‘ठूलो लगानीमा निर्माण भएका कम्प्लेक्स देख्नासाथ केही व्यक्तिहरू पैसाका लागि जालझेल गर्न सकिन्छ कि भनेर हिंड्ने गरेका छन् ।’’

 
स्वदेशी लगानीलाई निरुत्साहित गर्ने गरी धावा बोल्दै हिँडने गिरोहबाट जोगाउन प्रबन्धनिर्देशक श्रेष्ठले सरकारसँग आग्रह गरेका छन् ।
२०७५ कात्तिक ८ गते काठमाडौं महानगरपालिकाले छाँयादेवी कम्प्लेक्सलाई भवन निर्माण सम्पन्नको प्रमाणपत्र दिएको थियो । दुई बर्ष लगाएर निर्माण भएको छाँया सेन्टर औपचारिकरुपमा २०७५ पुस १० गते देखि सञ्चालनमा आएको हो । तीन दर्जन स्वदेशी लगानीकर्ताको करीब साढे पाँच अर्ब रुपैयाँ लगानीमा छायाँ कम्प्लेक्स निर्माण भएको बताइन्छ ।


काठमाडौं महानगरको वडा नं. २९ मा करिब १३ रोपनी जग्गामा निर्माण भएको पर्यटकीय व्यावसायिक गन्तव्यका रुपमा छायाँ कम्प्लेक्समा तारेस्तरको होटलसहित तीन मल्टिप्लेक्स थिएटर छन् । कम्प्लेक्समा विभिन्न सामग्रीका पसल, एयरलाइन्सका शाखा कार्यालय, ट्राभल एजेन्सी, ब्यांक्वेट हल, सेमिनार हल, रिसेप्सन हल, रेस्टुरेन्ट, क्लबलगायतका सुविधा उपलब्ध छ । विभिन्न बैंकका कर्पोरेट शाखा कम्पनीका कर्पोरेट कार्यालय पनि कम्प्लेक्समा छन् । यस कम्प्लेक्सलाई ठमेल क्षेत्रमै सबैभन्दा ठूलो व्यवसायिक संरचना मानिन्छ ।


लगानीकर्ताहरूले जग्गा किनेको ६ बर्षसम्म कुनै व्यक्ति वा समूह कुनै पनि विषयमा दाबी बिरोध गर्न नआउनु निर्माण सम्पन्न भएर कम्प्लेक्स सञ्चालनमा आइसकेपछि अनेकौं लफडा ल्याएर बद्नाम गर्दै हिंड्नुलाई ठमेलका व्यवसायीहरूले अनौठो मानेका छन ।


कम्प्लेक्स निर्माण अघि २ वर्ष लगाएर वातावरणीय प्रभाव मूल्यांकन तथा सार्वजनिक सुनुवाइ गरेर छिमेकी तथा साँधसँधियारसँग कुनै दाबी बिरोध नरहेको सम्बन्धी सम्झौता समेत गरिएको थियो । सार्वजनिक महत्वका निजी तथा सरकारी संरचना निर्माण गर्दा यस्ता प्रक्रियाहरू पूरा गर्नुपर्ने कानूनी प्राब्धानहरू छन ।

 
कम्प्लेक्स निर्माण गर्दा केही स–साना कानूनी अड्चनहरू आउदा जिल्ला अदालत काठमाडौं र उच्च अदातलत पाटनबाट फैसला भएको कम्प्लेक्सका लगानीकर्ता तथा पर्यटन व्यवसायी सुमन पान्डे बताउँछन । त्यसबेला स्थानीय केही व्यक्तिहरूले कमलपोखरी मिचेर छाँयादेवी कम्प्लेक्स निर्माण गरिएको भनेर विरोध गरेका थिए र कम्प्लेक्स निर्माण भएको जग्गाका विषयमा २०३० सालदेखि काठमाण्डौ जिल्ला अदालत, तत्कालीन पुनरावेदन अदालत पाटन र सर्वोच्च अदालतबाट भएका विभिन्न फैसलाहरूले पनि केही मानिसहरूले फैलाएका हल्लाहरू असत्य भएको छाँया कम्प्लेक्स सञ्चालकहरूको भनाई छ । २०३० साल देखिका विभिन्न मुद्दामा भएका फैसलाका लिखित प्रमाणहरूले पनि सञ्चालकहरूको भनाईलाई पुष्टि गर्दछ ।  

 
जग्गा किन्दादेखि कम्प्लेक्स निर्माण गर्दासम्मको प्रक्रियामा   आफूहरूले सम्पूर्ण कानूनी प्रक्रियाहरू पूरा गरेर राज्यलाई करोडौँ राजस्व तिरेको बताउँदै प्रबन्धनिर्देशक श्रेष्ठले भने ‘‘ कुनै कैफियत नभएको शुद्ध लालपूर्जा हेरेर पैसा तिरेर कानून बमोजिम जग्गा किनी संरचना निर्माण गर्दा पनि विभिन्न प्रकारका विवादमा मुछ्ने प्रयास गरिएको’ भन्दै दुख व्यक्त गरे । 

 
 कम्प्लेक्स बनेको जग्गामा पुरातात्विक सम्पदा रहेको भन्दै असूली र बार्गेनिङ् गर्दै हिंड्ने गिरोहले संसदीय समिति,  पुरातत्व विभागलगायत सरकारी निकायहरूमा उजुरी समेत गरेका थिए । तर छाँया कम्प्लेक्सका सञ्चालकहरू २०३० साल यताको जग्गाको अभिलेख बोकेर बसेका छन् । उनीहरूले महानगर, मालपोतलगायतका सम्पूर्ण सरकारी निकायबाट कानूनी इजाजत लिएको देखिएको छ ।

 
 काठमाडौँ महानगरपालिकाले २०६९ साल असोज ११ गते छायाँदेवी कम्प्लेक्सको डिपिसीसम्मको नक्सा पास गरेको थियो । सोही वर्ष असोज ३१ गते महानगरपालिकाले कम्प्लेक्सलाई स्थायी नक्सापास गरिदिएको थियो । २०७५ कात्तिक ८ गते कामनपाले छायाँदेवी कम्प्लेक्सलाई भवन निर्माण सम्पन्नको प्रमाणपत्र उपलब्ध गराएको थियो ।

 
छाँया सेन्टरको विषयमा इतिहासका पन्नाहरूलाई आधार बनाएर तत्कालीन कानूनी व्यवस्थाहरूलाई नै गलत सावित गराउन खोज्नु मिलापत्र पनि गर्ने पैसा पनि झार्ने गिरोहको दुष्प्रयास रहेको लगानीकर्ताहरूले बताएका छन

 
 यस्तो छ जग्गाको इतिहास


 काठमाडौं महानगरपालिका वडा नम्बर २९ मा रहेका कित्ता नम्बर १६१८ को ९ रोपनी १३ आना २ पैसा २ दाम,  कित्ता नम्बर १०४० को ९ आना २ पैसा ३ दाम,  कित्ता नम्बर १६१६ को २ रोपनी १० आना र कित्ता नम्बर १६१७ को ६ आना जग्गा जग्गा सिंह सार्थ गरुड भगवान बहाल गुठीबाट विभिन्न व्यक्ति हुँदै २०४४।१०।१० गते अम्बिका राणाको नाममा नामसारी रैतानी दर्ता भएको देखिन्छ ।

 

यसअघि २०३०।०१।२५ गते देखि २०३३।०९।०३ गतेसम्म जिल्ला, पुनरावेदन हुँदै सर्वोच्चमा पुगेको उक्त जग्गा सम्बन्धी एक मुद्दामा सर्वोच्च अदालतले मोही केशर शम्शेरले मोही भेग चलन गरी खान पाउने गरी भगवान गुठीसंग मिलापत्र गराएको विभिन्न प्रमाणित कागजातहरूले देखाएको छ ।

 
 साविकको कित्ता नम्बर १६७ को २६ रोपनी ८ आना जग्गामध्ये माथि उल्लेखित जग्गाहरू अम्बिका राणाको नाममा मोही दर्ता भई भोगतिरो रहेको जग्गाका रुपमा छ । उक्त जग्गा केशर शम्शेरको नाममा मोही जनाइएको छ ।

 
१ नम्बर नापीको दर्ता नम्बर ९१२ ले मिति २०३९ जेठ २३ को गुठी तथा तहशिल कार्यालय भद्रकालीको पत्र संख्या ०३८–०३९ चलानी नम्बर २४३३, मिति २०३९ जेठ २१ को पत्र अनुसार कित्ता नम्बर १६७ को १२ रोपनी ११ आना २ पैसा ३ दाम र कित्ता नम्बर १०४० को ९ आना २ पैसा ३ दाम जग्गा दर्तावाला मोही केशर शमशेर रहेको देखाउँछ ।


 कित्ता नम्बर १६७ को १२ रोपनी १३ आना २ पैसा २ दाम मध्येबाट रजिष्ट्रेशन नम्बर १३२३२ मार्फत मिति २०३९ असार १० मा ६ आना जग्गा सुधा पैडोल र रजिष्ट्रेशन नम्बर १३२३३ मार्फत सोही दिन २ रोपनी १० आना जग्गा विना पौडेललाई केशर शम्शेरले राजीनामा लिखतबाट कित्ताकाट गरी नामसारी गरिदिएको देखिन्छ ।


 केशर शम्शेरको मृत्युपश्चात् उनको हकदाबी अम्बिका राणा भएकाले कित्ता नम्बर १६१८ को ९ रोपनी १३ आना २ पैसा २ दाम र कित्ता नम्बर १०४० को ९ आना २ पैसा ३ दाम जग्गा अम्बिका राणाको नाममा नामसारी गरिपाउँ भन्ने निवेदन परेको थियो ।


 सो पश्चात् अम्बिकाको नाममा जग्गा नामसारी गर्न बाधा अड्चन भए सात दिनभित्र सूचना पठाउन भनी ठमेल सिंह सार्थ गरुड भगवान गुठीलाई गुठी लगत तथा तहशिल कार्यालयले पत्र पठाएको थियो ।


जवाफमा भगवान बहाल गुठीले २०४४ माघ १० गते अम्बिका राणाको नाममा जग्गा नामसारी हुँदा कुनै आपत्ति नपर्ने व्यहोरा उल्लेख गरेको थियो । सोही आधारमा २०४४ माघ २० गते उल्लेखित जग्गा अम्बिका राणाको नाममा नामसारी भएको दस्तावेजमा उल्लेख छ ।


गुठी संस्थान ऐन २०३३ को दफा ३६ ले तोकेको दस्तुर बुझाए पश्चात २०४७ माघ १८ का दिन गुठी लगत तथा तहशिल कार्यालयबाट रैतानी नम्बरी कायम भएको व्यहोरा दस्तावेजमा प्रष्ट छ ।


यो रैतानीको निर्णय भूलबस भएकाले रैतानी गर्न नमिल्ने भन्दै रकम लिन आउनु भनी २०४७ फागुन १४ गतेको गुठी तहशिल कार्यालयले पत्र पठाएकोमा उक्त पत्र बदर गरी पाउँ भनी परेको मुद्दालाई काठमाडौं जिल्ला अदालतले बदर गरे पश्चात् पुनरावेदन अदालत पाटनले २०५३ साल जेठ २५ गते सदर गरी अन्तिम फैसला गरेको थियो ।

 
यसरी रैतानीको निर्णय कायम रहँदै गर्दा परेका मुद्दाको सवालमा २०६२ असार १६ गते काठमाण्डौं जिल्ला अदालतमा भएको मिलापत्र अनुसार भगवान बहाल गुठीले अम्बिका राणासँग एक करोड ५० लाख रुपैंयाँ नगद र ४ आना जग्गा लिएर मिलापत्र गरेको थियो । त्यसपछि २०७० बैशाख २० मा काठमाडौं जिल्ला अदालतबाट रोक्का राख्न नमिल्ने भनी विपक्षको नाममा आदेश भएको थियो ।


 फेरि सर्वोच्च पुगेका उनीहरूलाई सर्वोच्चले २०७३ असार २० मा रोक्का राख्न नमिल्ने भन्ने नै आदेश गरेको थियो । फेरि पनि सर्वोच्चमा सोही विषयलाई लिएर पुगेकाहरूलाई सर्वोच्चले २०७१ कात्तिक २ गतेका दिन रोक्का राख्न नमिल्ने भनी विपक्षका नाममा नै आदेश दिएको थियो ।


२०७१ मंसिर २५ गते काठमाडौं जिल्ला अदालतले छाँयादेवी कम्प्लेक्सको पक्षमा अन्तिम फैसला गरेको थियो । त्यसपश्चात् पुनरावदेन अदालत पाटनले पनि २०७२ फागुन १० गते छाँयादेवी कम्प्लेक्सको पक्षमा नै फैसला गरेको थियो ।


‘अदालतले पटक–पटक तार्किक निष्कर्षमा पु¥याएको विषयलाई बखेडा बनाएर किन प्रचार गरिँदैछ भन्ने लगानीकर्ता त आश्चर्यमा छन नै यस विषयले ठमेलका व्यवसायी पनि आश्चर्यमा परेको बताउछन् । (साँघु साप्ताहिक, फागुन १३)

Page 1 of 2